قرآن، حرفی برای تمام فصول
|
|
همراهی علم و عقل. تا کجا؟ موضوع: ضرورت دین و دینداری جمعه یکم دی 1385 9:47 بسم الله النور انسان آفریده شد با این همه استعداد و توانایی بالقوه در او . اما این استعدادها باید شکوفا می شد و به ظهور می رسید. اما چگونه ؟ شاید بگویید با عقل و فکرش! ولی عقل وسیله سنجش است و وسیله سنجش زمانی می تواند به راه صحیح هدایت گر باشد که اطلاعات درست و کامل به او رسیده باشد. شاید دیده باشید وقتی یک واقعه روی می دهد هر کسی تحلیلی از آن دارد. این تعدد در تحلیلها در بسیاری از موارد به تعدد و اختلاف در مواد اولیه تحلیل بر می گردد. انسانها به خاطر پذیرفتن عقاید متفاوت، در هنگام تصمیم گیری درباره موضوعی خاص نظرهای متعددی دارند و به نتایج متفاوت و گاه متناقض دست می یابند. پس انسان برای رسیدن به نتیجه صحیح و منطبق بر حقیقت نیاز به ورودی ها و داده های صحیحی دارد. اما این ورودی ها از کجا تامین می شود؟ شاید به این موضوع عقیده داشته باشید که علم امروز بشر ضامن تهیه این داده هاست. و عقل برای بررسی صحت و سقم مطلبی باید پیرامون آن مطلب علم داشته باشد. اما بگذارید مستقیم بروم سر اصل مطلب. سوال این است که علم امروز بشری با همه پیشرفتی که کرده است تا کجا توانسته است پاسخ تمام سوالاتی که برای رسیدن به یک زندگی مطلوب لازم است را بدهد؟ علم تجربی امروز تا کجا می تواند یاری گر انسان باشد؟ به قول استاد عزیز( ع ص) علم چون نور است و عقل چون چشم. چشم تا آن جا را می ببیند که نور علم روشن کرده باشد. اما این چشم تیزبین بشر (عقل) با این نور کم و ناچیز و محدود تا کجا را می تواند ببیند؟ و بر فرض روزی بیاید که علم به تمام آنچه مورد نیاز برای دستیابی به حقیقت است دست یابد. اما اکنون که دست نیافته ایم باید چه کرد؟ شما خود پاسخ گویید؟ باز منتظر پاسخهای سبز شما هستم. نوشته شده توسط عباس خاکسار کلاتی | لینک ثابت |
انسان آمد با کوله باری از ... موضوع: ضرورت دین و دینداری جمعه هفدهم آذر 1385 9:35 بسم الله
انسان را آفرید. - ای فرشتگان این انسان است و می خواهد خلیفه من در زمین باشد. - خداوندا می خواهی موجودی بیافرینی که خونریز است و فساد در زمین بر می انگیزد. اگر به عبادت است که ما تو را تسبیح می کنیم. - من بهتر می دانم که آنچه آفریده ام چیست و استعدادهای او را بهتر می دانم. به آدم آموخت اسماء را و گفت: - ای فرشتگان مرا از اسماء آگاه سازید. - خداوندا منزهی تو و می دانی که ما جز آنچه به ما آموخته ای نمی دانیم. - ای آدم!آنان را از اسماء آگاه ساز . چون آدم آنان را از اسماء آگاه ساخت گفت : - به شما نگفتم که من چیزهایی در مورد او می دانم که شما نمی دانید؟ پس او را سجده کنید. و چنین شد که انسان لیاقت سجده یافت. چرا؟ مگر آن اسماء چه بودند که دانستنشان انسان را لایق سجده کرده بود؟ بگو اگر می دانی؟ اگر انسانی تو نیز آنها را می دانی! نوشته شده توسط عباس خاکسار کلاتی | لینک ثابت |
عقل برای چه؟ موضوع: ضرورت دین و دینداری سه شنبه هفتم آذر 1385 12:56 با سلام به تمام دوستان راستش مدتی رفته بودم خونه نتونستم مطلب جدیدی بفرستم. به همین خاطر از دوستان معذرت می خواهم.
اما به اینجا رسیدیم که انسان دارای عقل و غریزه است که برهمکنش این دو می تواند زندگی انسانها را بسازد و بسته به این که کدام یک از این دو بر دیگری غلبه داشته باشد زندگی انسان سمت و سوی متفاوتی خواهد یافت. اکنون سوالی که در انتهای پست قبلی مطرح شد را پیش می کشیم. راستی چرا باید انسان عاقل باشد و عقل و تفکری داشته باشد که دیگر موجودات ندارند؟ شاید پاسخ دهید:
حال سوال من اینست مگر در کندوی زنبور عسل یا زندگی مورچه گان، رفاه و آسایش، امنیت و نظم، و عدالت در زندگی اجتماعی در حد اعلای آن وجود ندارد؟ با کمی تامل در می یابیم که زندگی این موجودات از همان ابتدای خلقتشان با استفاده از غریزه ای که در آنها به ودیعه نهاده شده کامل و در اوج نظم و عدالت و رفاه است به گونه ای که ما انسانها گاهی برخی روابط حاکم بر زندگی مان را از آنان تقلید می کنیم!. پس اگر هدف انسان برقراری اهداف مذکور باشد دیگر چه لزومی به داشتن عقل است؟ خداوند می بایست ما را هم همانند زنبور عسل تنها دارای غریزه می آفرید! اگر به این نتیجه گیری رسیده باشید باید اذعان کنیم که عقل بشری علاوه بر رسیدن به آنچه در بالا آمده و اهداف انسان مدرن امروزی است وظیفه و نقش مهمتری دارد که فراموش شده است. اما آن نقش چیست و هدف یا اهداف مهمتر فراروی انسان چیست که انسان باید علارغم تمام موجودات شناخته شده جهان دارای ابزاری به نام عقل باشد تا به آن یا آنها برسد؟ نظر شما چیست؟ منتظرم. نوشته شده توسط عباس خاکسار کلاتی | لینک ثابت |
انسان حیوانی عاقل. چرا؟ موضوع: ضرورت دین و دینداری دوشنبه بیست و نهم آبان 1385 14:37 در مباحث گذشته به این سوال رسیدیم که آیا اساسا در زندگی خود به دین نیازی داریم و اگر داریم تا کجا و تا چه محدوده ای؟ به دیگر سخن تا کجا باید دنباله رو دین بود؟ فرض کنید انسانی اکنون متولد شده و دیده به جهانی گشوده است که آماده است تمام آنچه در اوست را برای رسیدن به رشد و تکامل انسان در خدمت او قرار دهد. پس اکنون این انسان است که باید از این نعمات در راستای هدف زندگی اش استفاده کند، اما چگونه؟ موجودات برای استفاده از یک چیز به ابزار نیاز دارند و در کنار این ابزار به عامل هدایتگری که این ابزار را در راستای رسیدن به آنچه مورد نیاز است هدایت کند. چیزی که مشهود است آنست که انسانها در میان تمامی موجودات شناخته شده هم از نظر ابزار و هم از نظر عامل هدایت کننده این ابزارهای با دیگر موجودات تفاوت اساسی دارد. چهار پایان را در نظر بگیرید. این دسته از موجودات زنده یا ابزاری جز آنچه در بدن آنان می باشد ابزار دیگری برای استفاده از نعمات دنیا نداشته و یا اگر هم دارند بسیار محدود است و هدایت این ابزارها هم توسط عاملی به نام غریزه است که در درون آنها به ودیعه نهاده شده است. و در سطح بالاتر آن موجودات زنده ای مثل زنبور عسل یا مورچه ها را در نظر بگیرید که علاوه بر غریزه فردی شان از یک غریزه جمعی نیز به منظور جهت دهی به کارهایشان بهره می برند. اما انسان چطور؟ انسانها جهت هدایت ابزارهای خود که می تواند ابزارهای موجود در بدن او باشد یا ابزارهای ساخته شده توسط خود او از دو عامل کمک می گیرد. این که انسان کاری را انجام می دهد یا به این دلیل است که غریزه اش اینگونه حکم می کند که این عمل را انجام دهد یا اینکه فرمان عقلش این حکم را می کند یا اینکه ترکیبی از این دو. کودکی را در نظر بگیرید که تازه متولد شده است. او یک انسان است اما برای شیر خوردن خود هیچگونه تفکری نمی کند و بر اثر غریزه خود هنگام گرسنگی گریه می کند تا به او شیر داده شود و یا تمایل یک انسان بالغ به جنس مخالف یک امر غریزی است که در زمان خود نیاز به تفکر و تعقل ندارد. اما همین انسان را در نظر بگیرد که تصمیم می گیرد در عین تشنگی و وجود آب رفع عطش نکند، کاری که عقلا خلاف غریزه اش است و مطمئنا آن را بر مبنایی عقلی انجام می دهد. البته اینکه چرا عقل مجبور به چنین تصمیمی شده است ممکن است امری غریزی باشد که برای رسیدن به هدف غریزی بالاتری باشد و ممکن است چیزی غیر از غریزه نیز باشد. در هر صورت چیزی که آشکار است اینست که انسان منبع تصمیم گیری دیگری هم دارد. حال ممکن است یکی از این دو منبع تصمیم گیری بر دیگری غلبه کند و که نتیجه غلبه هر یک بر دیگری می تواند نتایج متفاوتی به بار آورد. حال سوال اینست که چرا باید انسان بر خلاف سایر موجودات به منبع تصمیم گیری دیگری هم مجهز باشد و هدف از وجود آن چیست؟؟؟؟؟ نوشته شده توسط عباس خاکسار کلاتی | لینک ثابت |
مولفه های یک زندگی قرآنی موضوع: ضرورت دین و دینداری چهارشنبه بیست و چهارم آبان 1385 14:12 بسم الله النور یک زندگی قرآنی چه مولفه هایی می تواند داشته باشد؟ پیش از آنکه به این سوال جواب دهیم باید ببینم که آیا دین و قرآن قابل اجرا در زندگی امروزی هست و یا اصلا می تواند طرحی برای ما انسانها داشته باشد یا نه؟ به اعتقاد برخی افراد دین باید تنها در زندگی فردی انسان دخالت داشته باشد و به مسائل اجتماعی و سیاسی بشر کاری نداشته باشد، برخی دیگر هم آنقدر دین زده می شوند که حاضرند هر چیزی را بدین بچسبانند و در دین برای آن تایید و یا عدم تاییدی بیابند. این یک سوال اساسی است که واقعا آیا دین توان همراهی با انسانها را دارد و اگر دارد تا کجا همراه ماست و باید دنباله رو آن بود؟ و به بیان دیگر تا کجا باید دینی عمل نمود و دینمدار بود؟ پاسخ به این سوال می تواند راهگشای بسیاری از مسائل بوده و ما را در طی مسیر پر پیچ و خم زندگی بسیار کمک کار باشد. در آغاز به این سوال پاسخ خواهیم داد و با مشخص شدن آن قدم بعدی یعنی استفاده از قرآن به عنوان کتاب هدایت و راهنمایی و دستور العمل این دین در اسلام مطرح خواهد گردید. لذا تا پاسخ ندادن به این سوال به عنوان یک سوال برون دینی ورود به قرآن به عنوان یک پدیده درون دینی ممکن نخواهد بود. کاملا واضح است که جهانبینی انسان در پاسخ به سوال مطرح شده بسیار تاثیر گذار است و جواب دادن به این سوال بر اساس دیدگاه انسان نسبت به جهان و هستی او بسیار متفاوت خواهد بود. در ادامه مطلب که در روزهای آتی بیان خواهد شد به بررسی دین و کارکرد آن از نظر جهانبینی های مختلف خواهیم پرداخت. به نظر شما آیا دین حق دخالت در زندگی ما را دارد و اگر دارد تا کجا؟ منتظر پاسخ های سبز شما هستم. نوشته شده توسط عباس خاکسار کلاتی | لینک ثابت |
|
آنچه ما بدان می اندیشیم
![]() تمسک به قرآن، فقط تلاوت قرآن نیست؛ قرآن باید در عمل و زندگی و رفتار و منش ما و حرکت عمومی امت اسلام تجسم پیدا کند. انس با قرآن، تلاوت قرآن و حفظ قرآن لازم است؛ اما هدف نهایی، تمسک به قرآن است؛ آن هم در متن زندگی.
قرآن را همیشه و هر روز بخوانید-ولو کم- با توجه به معنا بخوانید و در مفاهیم قرآنی تدبر و تفکر کنید. به تفاسیر مختصر، در حد وسع - به قدری که مجال دارید- حتما نگاه کنید. قرآن انسان را بصیر می کند؛ نسبت به معارف الهی، انسان را آگاه می کند؛ از اشتباه کردن انسان جلوگیری می کند و در بسیاری از موارد، راه را به انسان نشان می دهد. از بیانات مقام معظم رهبری (16/7/1381) معرفی سایت هفته
یک سایت مفید که در آن مطالبی بسیار مفید در مورد زندگی قرآنی و خوراک انسان آمده است. می توانم ادعا کنم که این سایت به قدری در من تاثیر گذار بود که تصمیم گرفتم در جهت ترویج این فرهنگ وبلاگی که اکنون پیش رو دارید را طراحی کنم. مطالعه مطالب این سایت را به همه بازدید کنندگان عزیز توصیه می کنم.
جستجو با گوگل
|