قرآن، حرفی برای تمام فصول

اسلامی که صانعی از آن سخن می گوید و باید آنرا تبیین کرد!

quranliving — Mon, 24 Aug 2009 14:17:18 GMT

بسم الله النور

در فیلمی که مشهوراست که صانعی به دکتر احمدی نژاد می گوید حرام زاده (البته من فیلم را نگاه کردم گرچه بیان مستقیما به احمدی نژاد مربوط نیست اما تلویحا می توان از آن مفهوم حتک را برداشت کرد(تایید بر مثل معمولا به خاطر صدق آن بر موضوع است)، اما با این وجود بحث من روی این موضوع نیست.) نکاتی از زبان او شنیدم که برایم خیلی جالب بود، یک نمونه اش را در زیر می آورم:

آدرس این فیلم http://video.yahoo.com/watch/5771314/15113800

نکته ای جالب از زبان یک مرجع(دقیقه 8:27- فیلم): محال است اسلام بگوید 60 میلیون نفر یک جور بگن و یک نفر یک جور دیگه بگوید اونو عمل کنید خوب این که خلاف عقله خلاف همه چیزه. 50 میلیون یه جور میگن 20 میلیون یه جور دیگه شما 20 میلیون رو عمل کنید.

راستی اگر این سخنان را باور کنیم تکیلف ما با قرآن چیست؟ راستی که ملاک حق را باید چه بدانیم؟

آیه صریح قران سوره انعام آیه 116

وان تطع اكثر من فی الارض یضلوك عن سبیل الله ان یتبعون الا الظن و ان هم الا یخرصون

اگر از اكثر مردم روی زمین اطاعت كنی، تو را از راه خدا منحرف خواهند كرد. آنها فقط از گمان خود پیروی مى كنند؛ آنها فقط حدس می زنند.

یا این حادثه تاریخی را چگونه برای خود هضم کنیم، آن زمانی که فردی با دیدن بسیاری از صحابه و نزدیکان رسول خدا در جبهه مقابل حضرت علی در جنگ جمل خطاب به حضرت در حالی که حیرت او را فرا گرفته است که سوال می کند: ايمکن ان يجتمع زبير و طلحه و عائشة على باطل ؟و جواب حضرت که می فرمایند:

انک لملبوس عليک , ان الحق و الباطل لا يعرفان باقدار الرجال , اعرف الحق تعرف اهله , و اعرف الباطل تعرف اهله

راستی اگر قرار بود ملاک حق، فزونی طرفداران یک مطلب باشد که نباید حضرت می فرمود:

«ایها الناس لاتستوحشوا فی طریق الهدی لقلة اهله فان الناس قد اجتمعوا علی فائدة شبعها قصیر و جوعها طویل

ای مردم! در طریق هدایت از کمی افراد وحشت نکنید زیرا مردم در اطراف سفره‏ای اجتماع کرده‏اند که مدت سیری آن کوتاه و گرسنگی آن طولانی است .»(خطبه 201 نهج البلاغه)

البته ممکن است اسلامی که ایشان از آن حرف می زنند چیز دیگری باشد، که البته با توجه به سابقه اظهار نظر های ایشان در برخی احکام و شرایع دیگر اسلام بعید به نظر نمی رسد. و الله اعلم

روزه و نماز

quranliving — Mon, 22 Sep 2008 13:25:18 GMT

به نام خدا

روزهای و شب های دهه دوم ماه خدا آغاز شده. شب های قدر را داریم مثلا قدر می دانیم!

نزدیک اذان است. با خانمم سوار موتور هن و هن کنان داریم برمی گردیم خوابگاه که به نماز اول وقت و بعدشم افطار برسیم. اما چند متری را بیشتر جلو نرفته بودیم که هن و هن به پت و پت تبدیل شد و موتور بیچاره ما نفسش گرفت و در جا ایستاد. موتورو دستم گرفتم و به تعمیرگاهی که در آن نزدیکی بود بردم. در مغازه پهن باز بود اما از تعمیرکاره خبری نبود. در انتظار تعمیر کار نشستیم و مدتی را به مغازه دارای دور و بر نگاه می کردیم. حالا دیگه صدای ربنای شجریان توی کوچه و خیابونای شهر پیچیده شده است. مغازه دارا دارند یکی یکی در مغازه ها شون رو سریع قفل می کنند و می روند که شاید به نماز برسند!
تا به حال به این موضوع دقت نکرده بودم. نمی دونم مردم چرا این همه که توی این ماه خدا به نماز اهمیت می دهند توی بقیه ی ماه های خدا به نماز اول وقت کمتر توجه دارند؟! یا اینکه دلیل دیگه ای داره!؟

قرآن و علم

quranliving — Sat, 12 Jan 2008 18:45:18 GMT

بسم الله النور

( الهکم التکاثر )

فزون طلبى (و تفاخر) شما را به خود مشغول داشته (و از خدا غافل نموده) است.

وقتی می خواستم پست قبلی را بنویسم نگاهی به این سوره انداختم و با مطالعاتی که از چند منبع داشتم سوالات و موضوعات جالبی برایم مطرح شد. اولین سوالی که برایم مطرح شد این بود که آیا در علم و علم اندوزی هم فزون طلبی می تواند وجود داشته باشد و آیا علومی هم هست که انسان را از یاد خدا غافل کند؟ یا اینکه نه همه علوم خوبند و مفید؟ با توجه به اینکه بسیاری از ما به طور مستقیم و غیر مستقیم با موضوع علم سرکار داریم و همیشه با دانستن و یا ندانستن یک مطلب روبه رو هستیم طرح این مبحث را ضروری می دانم.

انسان موجود کنجکاوی است که دوست دارد پرده از نادانسته هایش بردارد و روز به روز بر علم و دانش خویش بیفزاید.به قول مولی متقییان حضرت علی (علیه السلام) دو گرسنه هرگز سیر نمی شوند:

مَنْهُومَانِ لَا يَشْبَعَانِ طَالِبُ عِلْمٍ وَ طَالِبُ دُنْيَا

دو گرسنه هرگز سير نشوند: جوينده علم و جوينده مال.

(حکمت 457 نهج البلاغه)

اگر از شما بپرسند که به دانستن چه چیز بیشتر علاقه دارید و دانستن چه چیزهایی را مفید می دانید، شاید پاسخ دهید که تمام علوم خوبند و بنا به آن مثل قدیمی که هر چیزی را که بدانی یک روز بدردت می خورد عمل می کنید.

آیا شما نیز جز این دسته هستید؟ اگه جز این دسته هستید به نظر قرآن هم در این باره گوش فرا دهید:

اگر کمی قرآن این کتاب هدایت را به منظور فهم این مطلب را بکاویم چیزهای جالبی را می یابیم :

-------->>>

علم و عین

quranliving — Tue, 25 Dec 2007 12:47:18 GMT

بسم الله النور

رفته بودم تا پول از دستگاه خودپرداز دانشگاه بردارم. به نزدیک بانک که رسیدم دیدم برعکس همیشه جلو دستگاه خلوت است، با خودم گفتم احتمالا دستگاه خراب است که کسی دورو برش نیست رفتم نزدیک دیدم که آره مثل اینکه دستگاه خرابه. رفتم داخل بانک و پول گرفتم و در راه برگشت یکی دیگه رو دیدم که به سمت دستگاه رفت و بعد از اینکه دید خراب است برگشت. (تا اینجا که ماجرای من دوباره تکرار شده بود) در حالی که آن فرد برمی گشت دو خانم هم به سمت دستگاه می رفتند که وی به ایشان گفت که دستگاه خراب است. ولی یکی از آنها با وجود اینکه باور کرده بود دستگاه کار نمی کند اما رفت نزدیک و خودش دوباره موضوع را وارسی کرد. پس از اینکه مطمئن شد دستگاه خراب است برگشت. در حین برگشت دوستش با بیانی همراه با خنده گفت " بنده خدا گفت که دستگاه خرابه. چرا تو هم دوباره رفتی جلو دستگاه". همان لحظه این آیات سوره مبارکه تکاثر برایم تداعی شد که:

كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ (۳) ثُمَّ كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ (۴) كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ (۵) لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ (۶) ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيْنَ الْيَقِينِ (۷)

چنين نيست كه مى‏پنداريد، (آرى) بزودى خواهيد دانست! (۳) باز چنان نيست كه شما مى‏پنداريد، بزودى خواهيد دانست! (۴) چنان نيست كه شما خيال مى‏كنيد; اگر شما علم اليقين (به آخرت) داشتيد (افزون طلبى شما را از خدا غافل نمى‏كرد)! (۵) قطعا شما جهنم را خواهيد ديد! (۶) سپس (با ورود در آن) آن را به عين اليقين خواهيد ديد. (۷)

با دیدن این موضوع این اصل که "ما انسانها برخی اوقات تا چیزی را دقیقا خودمان نبینیم باور نمی کنیم" برایم یقین شد. و حالا که به خودم رجوع می کنم می فهمم که خودم هم در این ماجرا بی نصیب از این اصل نبوده ام. چه حالا ! و چه اول ماجرا!

حتی برخی اوقات می شود که حتی اگر موضوعی را هم ببینیم باز هم برایمان یقین صد در صد نمی آورد تا اینکه واقعا آن را حس کنیم که قرآن از این حالت به "حق الیقین" یاد می کند.

إِنَّ هَذَا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِينِ(۹۵ واقعه)

اين مطلب حق و يقين است!

اینجاست که موضوعاتی را که برای برخی از پیامبران با وجود یقین علمی آنها به آن اتفاق می افتد درک می کنیم. مثل این مورد که برای پیامبر بزرگی مثل حضرت ابراهیم (علیه السلام) اتفاق می افتد:

وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ أَرِنِي كَيْفَ تُحْيِـي الْمَوْتَى قَالَ أَوَلَمْ تُؤْمِن قَالَ بَلَى وَلَـكِن لِّيَطْمَئِنَّ قَلْبِي...(۲۶۰)

و (به خاطر بياور) هنگامى را كه ابراهيم گفت: «خدايا! به من نشان بده چگونه مردگان را زنده مى‏كنى؟» فرمود: «مگر ايمان نياورده‏اى؟!» عرض كرد: «آرى، ولى مى‏خواهم قلبم آرامش يابد. ...

جنین و جنان

quranliving — Sat, 20 Oct 2007 16:57:18 GMT

بسم الله النور

جنینی را در شکم مادرش در نظر بگیرید. این جنین پیش از آنکه به دنیا بیاید داری چشمی است که اصلا در آن برهه از زمان برایش کارایی ندارد. دست و پا دارد که هیچ به دردش نمی خورد. و هزاران عضو و استعداد دیگر دارد که برای آن دنیایش کارایی ندارد. راستی این همه در آن فضا چه به درد او می خورند یا آماده شدن آنها و تکامل شان در وجودش برای جایی دیگر است.

حال در نظر بگیرید انسانی را که در این دنیا است. استعدادهای بسیار زیاد او را در این دنیا و قدرت های فوق العاده او در این دنیا برای چیست. قدرت تفکر و تخلق او برای چیست. مگر نگفتیم که انسان با قوا و توانایی های یک زنبور عسل هم می تواند به عدل و پیشرفت های مادی خود دست یابد. پس این استعدادها به چه کار می آیند اگر برای رسیدن به آن اهداف لزومی بر بودن شان نیست؟

غذا، غذا، غذا........

quranliving — Sun, 30 Sep 2007 13:57:18 GMT

غذا، غذا، غذا....

آیاتی از سوره عبس که در پستهای قبل به آنها اشاره شد، با این آیه شروع می شود:

( فلیَنظر الانسانَ الی طعامِه )

گرچه در بطن این آیه معناهای فراوانی نهفته است و ممکن است در آن طعام، معانی دیگری غیر از معنای ظاهری آن داشته باشد، اما اگر همین معنای ظاهری آن را هم در نظر بگیریم، به مطالب بسیار زیادی دست خواهیم یافت.

اگر به این آیه و آیات پس از آن توجه شود و در آنها به خوبی اندیشیده شده و با دیدی علمی این آیات واکاوی شوند نکات بسیار جالبی برای ما روشن خواهند شد.

اگر خوب توجه کنیم در این آیات به ظاهر کوتاه سوره عبس خداوند دنیایی را پیش روی انسان گشوده است و در آنها به انسان می آموزد که غذای مناسب او چیست و چه طعامی برای او مفید است.

غور در این آیات ما را به این حقیقت آگاه می کند که در دنیای مدرن امروزی چقدر خوراک انسان متحول شده و به سوی غذاهایی رفته است که سرتاسر زیان برای اوست. و شاید به جرات گفت که علت بسیاری از بیماری های رایج در دنیای امروزی بنا به فرمایش رسول اکرم صلی الله علیه و اله که " المعدة بیت کل داء و الهمیة راس کل دواء" ( معده خانه تمام مریضی ها و پرهیز بالاترین دوا هاست) چیزی جز غذاهای نامناسب برای بدن انسان نیست.

براستی طبق این آیات غذای انسان چیست؟ می توانید حدس بزنید؟

انسان و غذا

quranliving — Wed, 20 Jun 2007 13:33:18 GMT

بسم الله

با سلام خدمت همه دوستان

دوستان عزیزی در مورد آیات پست قبلی نظر دادند و هر یک به گونه ای احساس و یا دریافت خود از این آیات را نوشتند. اما...

امروز توی یکی از پارکهای شهر داشتم قدم می زدم. عده زیادی را دیدم که به علل متفاوت در حال نرمش بودند. عده زیادی از آنها دارای اضافه وزن بودند و علت نرمش و دوشان هم بی شک برای کاهش وزن بود. تازه آنها عده ای هستند که گامی هر چند کوچک برای این اضافه وزن برداشته اند.

آمدم دانشگاه، چند تن از کارمندان دانشگاه سخت مشغول تعریف از چای و بیان مزایای آن بودند. و برای اثبات درستی گفته خود به خبری که دیشب در تلوزیون در مورد مزایای چای بیان شده بود اشاره می کردند، و دست آخر اینگونه نتیجه می گرفتند که در مفید بودن چای هیچ شکی نیست و آنگاه با ولع هر چه تمام تر چای داغی که تازه از قوری ریخته شده بود را سر می کشیدند.

بحمدالله! در جامعه امروزی که همه دکتر و متخصص امور تغذیه اند و تلوزیون هم شده منبع اطلاعات همه و تبلیغات مرجع خرید.

حالا یک سوال:

راستی چرا در جامعه امروز با این همه پیشرفت در علوم بشری اینقدر امراض متنوع از قبیل سرطان، افزایش قند و فشار خون و سکته های قلبی و مغزی زیاد شده است. پیش از این من تا جایی که شنیده ام این بیماری ها به این گسترده گی نبود و علت مرگ و میر مردم هم بیشتر ناشی از بیماری های مسری بود نه بیماری هایی نظیر بیماری های فوق؟

براستی شما علت این بیماری ها را چه می دانید؟

آنچه می خورم و آنچه باید بخورم؟

quranliving — Thu, 19 Apr 2007 07:04:18 GMT

بسم الله

بیاندیشیم:

فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ إِلَى طَعَامِهِ ﴿۲۴﴾ پس انسان بايد به خوراك خود بنگرد (۲۴) أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاء صَبًّا ﴿۲۵﴾كه ما آب را به صورت بارشى فرو ريختيم (۲۵) ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا﴿۲۶﴾آنگاه زمين را با شكافتنى [لازم] شكافتيم(۲۶) فَأَنبَتْنَافِيهَا حَبًّا ( ۲۷﴾پس درآندانه رويانيديم (۲۷) وَعِنَبًا وَقَضْبًا ﴿۲۸﴾ و انگور و سبزى (۲۸)وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا(۲۹) و زيتون و درختخرما (۲۹) وَحَدَائِقَ غُلْبًا ﴿۳۰﴾و باغهاى انبوه (۳۰) وَفَاكِهَةً وَ أَبًّا﴿۳۱﴾و ميوه و چراگاه (۳۱) مَّتَاعًا لَّكُمْ و َلِأَنْعَامِكُمْ﴿۳۲﴾[تا وسيله] استفاده شما و دامهايتان باشد(۳۲)

(سوره عبس)

به این آیات خوب توجه کنید. خداوند در آین آیات چه از ما می خواهد؟

منتظرم تا نظر شما را بدانم.....

شهادت مقامی است که فقط نسیب بندگاه خاص خداوند می گردد.

quranliving — Sat, 17 Mar 2007 07:07:18 GMT

بسم الله

وَلاَ تَقُولُواْ لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبيلِ اللّهِ أَمْوَاتٌ بَلْ أَحْيَاء وَلَكِن لاَّ تَشْعُرُونَ ﴿154﴾

و كسانى را كه در راه خدا كشته مى‏شوند مرده نخوانيد بلكه زنده‏اند ولى شما نمى‏دانيد.

شهدا در قهقه مستانه شان و در شادي وصولشان عند ربهم يرزقونند.

به دیدار شهیدان رفته بودند و به سرزمین شهادت. اما گویی آن سرزمین می خواستتا آنان را نیز به قافله شهادت برساند.چزابه سرزمین عروج دوستانی مهربان.چزابه سرزمینی که سکو پرتاب آنان گردید.

شهادت حسین خدیر و محمد عبداللهی عزیز دوستان همیشه جاودانم را بهخانواده های محترم شان، و تمام دوستان و دانشجویان دانشگاه شهید باهنر کرمان تسلیت و تهنیت می گویم.

حسین جان

هنوز خنده هایت و سلامهای گرمت را به یاد دارم. کاش برای آخرین بار در آغوش می فشردمت .هنوز یادم است اولین بار که در نمازخانه دانشگاه در مراسم دعا دیدمت که شیرینی آخر دعا را پخش می کردی. چقدر پرتلاش و فعال بودی و آخر هم اجرت را گرفتی.

حسین جان هرگز از یادم نخواهی رفت.

و تو ای محمد جان

محمد عبداللهی عزیز صدای دلنشین قرآن ات را در جلسات قرآن دانشگاه و در نمازخانه دانشگاه هرگز از یاد نخواهم برد.

از این پس هر گاه که صدای قرآن عبدالباسط را کهمی شنوم به یاد تو خواهم افتاد.

یادم است که چقدر برای آموزش قرآن تلاش می کردی. با قرآن محشور شوی.

وای که چقدر آن صندلی های دانشکده منتظرند تا باز یک بار دیگر بر آنها در انتظار

استاد بنشینید.

چقدر دلم برایتان تنگ است.

با شهیدان کربلا محشور شوید.

در چهره توست آنچه اندرون داری...

quranliving — Mon, 19 Feb 2007 08:05:18 GMT

بسم الله

يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيمَاهُمْ فَيُؤْخَذُ بِالنَّوَاصِي وَالْأَقْدَامِ

خيلي خسته بودم از بيرون اومدم داخل اتاق و پيشاني ام را گذاشتم روي دستم و خوابم برد.

يه دفعه هراسان از خواب پريدم. يادم آمد كه بيرون كاري داشته ام.

سريع بيرون پريدم و رفتم سراغ دوستم.

تا مرا ديد خنده اي كرد و آيينه ای از جيبش در آورد و داد به من و گفت خودتو توش ببين.

تا نگاهم به آيينه افتاد دوزاريم افتاد كه علت خنده اش چي بوده.

رفتم يه آبي به صورتم زدم تا مگر جاي دكمه آستين كه روي پيشاني ام، حك شده بود از بين برود ولي چند دقيقه بعد يكي ديگر از دوستان را ديدم كه با صداي بلندي خنديد و گفت چي شده خواب بودي؟

تصورش را بکن تفکرات ما و نتایج اعمال ما بر پیشانی مان حک می شد! چی می شد؟

روز قيامت مهر به پيشاني ما می زنند و ولمون می كنند توي صحراي محشر. حالا بیا و انکار کن که من نبودم که فلان کار را کردم!!!!!!

تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل